Eenzameuitvaart.web-log.nl

Wat een fantastisch initiatief! Stadsdichters en anderen die naar de gemeentelijke uitvaarten gaan en een gedicht voordragen, omdat er verder geen nabestaanden zijn.

Ik heb toen ik bij Dierenopvangcentrum Amsterdam werkte een vrij bizarre situatie meegemaakt waardoor ik erg begaan ben met nieuwe initiatieven op het gebied van de uitvaartbranche. Ik zal het uitleggen. Wij kregen bij het asiel verschillende dringende telefoontjes van een notaris binnen die meteen terug gebeld wilde worden door de directeur. Wat bleek, het asiel was de enige erfgenaam in het testament van een dame die die dag ervoor was overleden. Als enige erfgenaam heb je natuurlijk ook de verantwoordelijkheid over het afhandelen van haar zaken. Dus niet veel later zat ik met een paar dozen administratie op mijn bureau haar hele verleden te ordenen. Het voelde heel erg vreemd om zomaar door de administratie van iemand anders te moeten spitten, maar toen ik klaar was, was ik best een beetje trots dat ik dat in ieder geval nog voor haar gedaan had. Toch bleef het zo wrang dat iemand tijdens haar leven de laatste vijftien jaar in eenzaamheid heeft doorgebracht, zonder iemand die toen even de moeite heeft genomen die paperassen voor haar uit te zoeken. Ik had dat graag voor haar gedaan toen ze nog leefde. Haar hele leven in kaart te hebben gebracht, voelde ik toch een band met deze dame die het asiel in haar laatste wens had opgenomen. Ik heb de directeur gevraagd om wat geld beschikbaar te stellen voor mij om een rouwboeket te kopen voor haar begrafenis en twee dagen later reed ik in mijn eentje naar Purmerend met de bloemen achterin naar een begrafenis van iemand die ik niet ken. Ik had gehoopt dat er toch onverwacht iemand op de begrafenis aanwezig zou zijn die haar kende, iemand die haar liefhad, of in ieder geval een warm hart toedroeg. Helaas waren er alleen twee medewerkers van de gemeente die er verplicht waren, en ik. Niemand van het verzorgingstehuis waar ze zeventien(!) jaar heeft gelegen, had blijkbaar tijd om dat kwartiertje vrij te maken om te komen. Wat een eenzaam uiteinde. Dat kan toch niet meer zo gaan tegenwoordig!